ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

του Τριαντάφυλλου. Μηταφίδη*

 1. Η υλική βάση της συζήτησης για την τακτική μας στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές είναι προφανώς η διεθνής οργανική οικονομική κρίση του καπιταλισμού, η οποία παρουσιάζεται από τους εγχώριους απολογητές του ως «δημιουργική καταστροφή της οικονομίας του χρέους», δηλ. του «πλασματικού κεφαλαίου»  που συνοδεύεται από «σφαγή αξιών», στη γλώσσα του μαρξισμού.

    Η κρίση αυτή, κυριολεκτικά έχει «τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια» του μεταπολιτευτικού συστήματος εξουσίας. Το κενό αυτό εξουσίας προσπαθούν να καλύψουν ως αυτόκλητοι «σωτήρες» γνωστοί μεγαλοεπιχειρηματίες που όχι μόνο ευθύνονται για τη χρεοκοπία της χώρας,  αλλά και επωφελούνται από τα δεινά που έχει προκαλέσει.

2. Επομένως οι επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές θα έχουν έντονο κοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα, καθώς τα βίαια μέτρα κυβέρνησης – τρόικας αλλάζουν δραματικά τον κοινωνικό χάρτη. Γι’ αυτό η εκλογική μας τακτική πρέπει να διαμορφωθεί με βάση τη νέα κοινωνική γεωγραφία  και όχι με τα πολιτικά στερεότυπα της προ ΔΝΤ εποχής. Έτσι μόνο θα αγκαλιάσουμε και θα εκφράσουμε όλα εκείνα τα κοινωνικά στρώματα που καταστρέφει η κρίση και όσους/ες γυρίζουν την πλάτη στο δικομματισμό. Αλλά επειδή η κρίση «διαθλάται» και δεν αντανακλάται με ευθύγραμμο τρόπο στα αυτοδιοικητικά δρώμενα, θα ήταν, κατά τη γνώμη μου, μεθοδολογικό και πολιτικό λάθος οποιαδήποτε απευθείας αναγωγή των αυτοδιοικητικών εκλογών στην κεντρική πολιτική σκηνή (π.χ. απλουστεύσεις που εξαντλούν τις εκλογές σε «δημοψήφισμα καταδίκης της κυβερνητικής πολιτικής»).

3. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι θεσμός εξουσίας. Εμείς τον θέλουμε λαϊκό και κοινωνικό, φορέα οικονομικής-κοινωνικής προόδου, κοινωνικής συμμετοχής, δημοκρατίας και διαφάνειας. Διαχειρίζεται σημαντικούς πόρους και την καθημερινότητα του πολίτη. Μας ενδιαφέρει αυτή η μορφή εξουσίας, όχι επειδή πάσχουμε από «κυβερνητισμό», αλλά γιατί δεν πρέπει να λειτουργεί ως «το μακρύ χέρι» της κεντρικής εξουσίας εις βάρος των πολιτών. Μας ενδιαφέρει, λοιπόν, η υπερψήφιση των ψηφοδελτίων και του προγράμματός μας.

3. Η δημοτική κίνηση «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ», παρούσα από το 2002 στην πόλη, έδωσε πολλές μάχες, αρκετές με επιτυχία. Επομένως, φύσει και θέσει, συμμετέχει στις διεργασίες που προσπαθούν να απαντήσουν στο αίτημα μεγάλου μέρους των πολιτών για «αλλαγή σελίδας στο Δήμο και την πόλη». Εργάζεται για τη συγκρότηση μιας κοινωνικής-πολιτικής συμμαχίας που θα επιδιώξει μια ριζική ανατροπή, μια νέα συνθήκη ζωής στην πόλη και όχι απλώς μια αλλαγή διαχειριστή στο πλαίσιο του δικομματισμού-χωρίς βέβαια να υποτιμάμε την ανάγκη μιας «χρηστής διαχείρισης» των λαφυραγωγημένων οικονομικών του Δήμου. 

4. Θεωρώ ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως αντίφαση-το αντίθετο μάλιστα-ανάμεσα στο να «μαυρίσουν» οι δημότες και της Θεσσαλονίκης την κυβέρνηση και στο να γκρεμίσουν το φαύλο σύστημα Παπαγεωργόπουλου – γνήσιο τέκνο του διεφθαρμένου δικομματικού συστήματος εξουσίας. Ένα αίτημα που “περπατά” στους δρόμους την πόλης, που βουλιάζει στη φτώχια και την παρακμή. Υπό αυτό το πρίσμα βρισκόμαστε σε ανοιχτό διάλογο με τις δυνάμεις της «δημοκρατικής αντιπολίτευσης» -γιατί προφανώς αποκλείεται το ΛΑΟΣ- χωρίς προνομιακούς συνομιλητές και αποκλεισμούς.

5. Επομένως η συμμετοχή μας στο «διαπαραταξιακό», με «κόκκινες γραμμές» την καταδίκη των βάρβαρων μέτρων κυβέρνησης–τρόικας και του «Καλλικράτη»-Προκρούστη, δεν έχει καμία σχέση με την παραπολιτική φιλολογία περί «κεντροαριστερών σεναρίων», που αναμασούν οι θιασώτες της «συνωμοτικής» αντίληψης της ιστορίας.

6. Πιστεύω ότι στις σημερινές κακοτράχαλες συνθήκες δεν πρέπει να εγκλωβιστούμε σε μια μονόχνωτη περιχαράκωση για λόγους αυτοσυντήρησης. Αντίθετα πρέπει να κλείσουμε τελευταίοι την πόρτα του διαλόγου-χωρίς να καλλιεργούμε αυταπάτες. Αυτό μας επιτρέπει να απευθυνόμαστε σε ένα ευρύτερο κοινωνικό ακροατήριο, να βρισκόμαστε το κέντρο των εξελίξεων και όχι να «βράζουμε στο ζουμί μας».

    Το πρόσφατο σχίσμα στον ΣΥΝ δεν πρέπει να μας οδηγήσει σε εσωστρέφεια, σε αλά ΚΚΕ «συμμαχίες με τη σκιά μας»,  αλλά σε άνοιγμα προς τα πλατιά λαϊκά στρώματα της πόλης, που δεν πρέπει να γίνουν βορά του δεξιού και ακροδεξιού εθνο-λαϊκισμού.

    Μια τέτοια λογική συνιστά ρήξη με τις κυρίαρχες πολιτικές αλλά και τα στερεότυπά μας.. Αλλάζει νοοτροπίες. Δημιουργεί ευρύτερες συσπειρώσεις, «εκπαιδεύει» και ενεργοποιεί τους πολίτες να διεκδικήσουν το ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ. Προετοιμάζει το έδαφος για ριζοσπαστικές αλλαγές. Γιατί «τίποτα δεν είναι πιο δυνατό από μια ιδέα, που έχει ωριμάσει», (Βίκτορ Ουγκό)

ΑΥΓΗ,«ΣΥΝΑΝΤΉΣΕΙΣ», Σάββατο 17/7/2010                                                                                             

__________________________________

* Δημοτικός Σύμβουλος, επικεφαλής της Δημοτικής Κίνησης «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ»